คณะ : พงษ์ศักดิ์ สวนศรี ปะทะ เฉลิมชัย มาลัยนาค,นัฐ ชัยอนันต์
เรื่อง : น้ำตาพ่อ

เรื่องย่อ...
กล่าวถึงกษัตริย์ฟ้าลั่นแห่งแผ่นดินโยธกาผู้กระหายในสงคราม เคลื่อนพลออกล่าอาณาเขตหวังยึดเอาโกสัมภีราชนิเวศ ซึ่งมีขุนพลวีระเสนเจ้าศึกเป็นนายทัพ ทั้งสองแผ่นดินเกิดทำสงครามกัน ด้วยฟ้าลั่นมีกำลังพลมากกว่า แม้แต่องค์พระราชาผู้นำของแผ่นดินโกสัมภีราชนิเวศ ต้องสละราชบัลลังก์ก็สูญหายไปในสงคราม ก่อนที่เมืองจะแตกพระมเหสีได้ฝากพระราชธิดา ซึ่งยังเยาว์วัยให้กับวีระเสนเป็นผู้ดูแล ทั้ง ๆ ที่วีระเสนยังมีบุตรชายที่ไร้เดียงสาอยู่ในอ้อมแขน วีระเสนหมดหนทางหนีจึงทิ้งลูกตัวเองให้เสียชีวิต เพื่อรักษาชีวิตของพระธิดาแห่งโกสัมภีราชนิเวศ วีระเสนยอมเป็นเชลยต่อฟ้าลั่น ฟ้าลั่นพบลูกของวีระเสนในสงคราม เกิดความเมตตาเพราะตัวเองไม่มีบุตรชาย จึงได้นำมาเลี้ยงสถาปนาให้เป็นบุตรของตัวเอง โดยที่ไม่รู้ว่าเป็นลูกของวีระเสน วีระเสนผู้เป็นพ่อยอมเป็นข้าสองเจ้า ยอมเป็นบ่าวสองนาย ยอมเป็นสุนัขสองราง ยอมก้มหัวให้ฟ้าลั่นผู้เป็นศัตรู เพื่อรักษาชีวิตของพระราชธิดา และเพื่ออยู่ใกล้ลูก แต่เมื่อลูกของตัวเองเติบโตขึ้นมา หาได้รู้ไม่ว่าวีระเสนเป็นพ่อ กดขี่ข่มเหงรังแก มองวีระเสนเยี่ยงไอ้ทาสหรือีทาส ทาสเชลยคนหนึ่ง ที่มาของ “คชสิงห์” ที่เป็นลูกหลวง เกิดจากพิษภัยสงคราม สงครามคือ ความหายนะและความพลัดพราก แม้แต่ลูกยังขาดความกตัญญูต่อผู้เป็นบิดา เพราะพิษภัยสงคราม กว่า “คชสิงห์” จะรู้ตัวว่าวีระเสนเป็นพ่อของตนเองก็เกือบจะสาย พ่อคือผู้ให้อภัยลูกเสมอ...นี่คือที่มาของคำว่า “พ่อ”

นำแสดงโดย...
อ.วิโรจน์ วีรวัฒนานนท์(เจ้าศิริชัย), ชุลีพร สวนศรี(พระมเหสีอนงค์นาฏ), เบิ้ม บุตรจำลอง(ฟ้าลั่น), พงษ์ศักดิ์ สวนศรี(วีระเสน), เฉลิมชัย มาลัยกุล(คชสิงห์), นัฐ ชัยอนันต์(อนันตชัย), เอกพงษ์ ลูกธนบุรี(สายชล), รพีพร รุ่งภิรมย์(จุลีพร), สุพาพร ปิ่นทอง(ซ่อนกลิ่น), นาเดียร์ ชัยอนันต์(ชบาไพร), พงษ์เพชร พ่วงเพชร(นายด่านขุนรุ่ง), พงษ์เพชร สวนศรี(ลูกนายด่าน), พงษ์เทพ สวนศรี(ลูกนายด่าน)